Charles Degreus
Deze Diagonaal, waarvan het parcours gevarieerder en groener is dan men zou denken. Men kan een parcours aanbevelen via de alleszins mooie stad Leuven, waarbij de zuiders getinte omgeving (vanaf Waver) prachtig is als men opteert voor de kleinere wegen.
Een respectabele afstand (250 km) voor deze Diagonaal die qua reliëf zeer gevarieerd, doch niet overdadig is. Komende vanuit het noorden betekent de oversteek van de Maas, ter hoogte van Hoei, het begin van de doortocht der Ardennen langs een weinig gebruikelijke as met z’n hoogste punt op de Ardennen zelf (St- Hubert - Neufchâteau). Nadien vindt men de rust van de Gaume weer.
Oppassen voor het reliëf dat onveranderd blijft tot voorbij het Land van Herve, t.t.z. gedurende het grootste deel van het parcours. Men zal met genoegen een finale op Nederlands grondgebied treffen, waarbij men vanaf Maastricht de loop van de Maas volgt: een aangename verademing na de opeenvolging van steile stukken en dennenwouden in de eerste tweederden van het parcours.
“De Waalse”, maar men zou ze evengoed “De Groene” kunnen noemen. Van de Viroin tot de Eifel is het een opzienbarende doorkruising van het Belgisch grondgebied, met alles wat dit op ecologisch vlak in petto heeft. En natuurlijk is het voortdurend schakelen geblazen.
Wellicht de meest geschikte
Belgische Diagonaal voor een
eerste poging. Korte afstand, eerder makkelijk terrein en weinig oriëntatieproblemen.
Zo men zich
de moeite getroost de grote en voor fietstoeristen weinig aantrekkelijke verkeersaders te mijden,
kan men de rit beëindigen met
een doortocht door de groene Kempen.
Men spaart best zijn krachten tijdens de doortocht van Limburg. De duik naar de Maasvallei te Visé kenmerkt een totale verandering van de omgeving en leidt tot de “Top” van België : het Signaal van Botrange op zo’n 700 meter hoogte. Dit is wellicht de meest contrasterende diagonaal.
24 uren om iets meer dan 300 kilometers te overbruggen; het is geen waagstuk. De ruime tijdslimiet kan men misschien aanwenden om de stadskernen van Gent, Brussel en Liège, drie van Belgie’s mooiste steden, te bezoeken. Echter niet al te veel slenteren, want de laatste 60 kilometers zijn wel van een héél ander kaliber.
“De Vlaamse” ! Inderdaad, deze as laat ons de landschappen van Vlaanderen in alle aspecten zien. En we zullen het eens zijn dat de omgeving van Limburg helemaal niet lijkt op deze van Antwerpen, laat staan op deze van Brugge. Een enkel gemeenschappelijk punt: de fietspaden die men best leert appreciëren en die men trouwens best zal gebruiken, want het autoverkeer is er overal erg druk
Wellicht de meest motiverende: door de lange afstand, waardoor men de meest extreme punten van ons grondgebied met elkaarverbindt, vereist deze Diagonaal geen zwaar reliëf om z’n aantrekkingskracht bloot te geven. Een dezer aantrekkingspunten, en zeker niet de minste, is het aanhoudend fietsen door weinig erstedelijkt en dus door auto’s bijna onverontreinigd gebied. Daarenboven zou deze diagonaal de Franse Diagonalisten wel uitermate kunnen interesseren, daar ze toelaat (op 200 km na, maar laten we geen rekening houden met details ...) een nieuwe driehoek : Straatsburg - Perpignan - Duinkerke - Straatsburg via Oostende en Virton te realiseren.
